من هم میشم مثل خودت
چون از جنس منی ... می خوانمت چون زیباترین نوشته ای .. می بوسمت چون شیرین
ترینی.... در اغوش می کشمت چون به اندازه ی آغوش منی .. به خود می بالم که عاشق
تو ام ... چون لایق عشقی ... به خود می بالم که با تو هستم ... چون با تو بودن رویای من
است
خلوتي مي خواهم
قلمي از گل ياس
دفتري جنس بلور
بنويسم از عشق
بسرايم از نور.
روي خط هاي نسيم، دو قدم راه روم
بكشم شكل تو را
و بدستت انگور.
يادم افتاد شبي ،
رفته بوديم ته باغ
تو به من مي گفتي: "بنويس......چشم شيطان شده كور"
من نوشتم بر كاج
"دوستت خواهم داشت ، تا سراشيبي گور!."
تو به من خنديدي و به آينده اي در راه.
نه چندان دورتر
عشق را دار زدند
سر هر كوچه صبح
باز هم جار زدند.
دلتان زنده به گور......
دلتان زنده به گور......
"در پناه حق مسير را در نور خواهي يافت. يا حق
به نام همیشه پیروز میدان
گاهی هم باید برای خدا گریست!به حال خدایی که در توانگری او وصف ها گفته اند و در مهربانی اش امیدها زنده کرده اند.به حال خدایی که همواره و پیوسته در شروع میبینیمش و در انتها رد پاهایش را با گرد غرور می پوشانیم.آری،خدا را هم یاد کنیم،شاید در گوشه دلمان،شاید در بی نهایت.شاید خدا هم به ما امید بسته باشد.شاید منتظر دستی باشد که موهایش را در میان صدای قهقه ی اهریمنان به پژواک فراخواند.خدایا!صدایم را بشنو.گرمای محبتم را بر گونه هایت حس کن!من هنوز با تو هستم
